اگر انسانند پس کو مایه ی انسانیت٬ پس کو رشادت های جوانمردانه٬ پس کجاست دلیری و شجاعت و دفاع از حق و دفاع از محرومانی  که با آب و نان شب را به صبح و صبح را به شب می رسانند ٬ این جز رشادتهای جوانمردان نیست. آری این است جوهر کسانی که انسانیت وجودشان را برای مردم خرج می کنند٬ این است انسانیت انسانهایی که برای روشن ماندن شمع دلهای کباب از جفای روزگار هم دل می سوزانند هم مروت خرج می کنند.

آری انسان را لقب کسانی نمی کنند که ظاهرشان زرورقی از مار خوش خط و خال درونشان است. انسان را به کسانی نسبت می دهند که وجودشان ٬ گوهر درونشان را انسانیت ساخته باشد٬ اینان آدمهایی هستند که انسان بودن را با مروت و انسانیت معنا کرده اند.

هر کس را گوهر نام ننهند                 انسانیت را به هر کس ندهند

کسی را که دلی است همیشه پرنور                کیمیایی راست که به هر کس ندهند