مدتهاست وقتی حس می کنم زبان طاقت حرفهای غمناک دل را ندارد به نوشتن پناه می برم و عجب ترفند خوبیست برای بیان آنچه در دل می گذرد. در خلال کلمه هایی که بر روی کاغذ می آید وجودت از احساسات بد خالی می شود و همه ی آنها به قلم می آید و روی کاغذ نقش می ببندد. بعد از نوشتن سبک می شوی و با اینکه غمهایت به طور کامل تسکین نیافته ولی حداقل کمی از اندوه آن کاسته می شود.

اما...........اما به این نتیجه رسیدم که گاهی غمها آنقدر بزرگ می شوند که نه از دهان بیرون می آیند نه با دست روی کاغذ نوشته می شوند. همان دل محبس خوبی است و عجب طاقتی دارد که با این همه٬ فرو نمی پاشد. عجب افسون زیبایی دارد که با حجمی به اندازه ی یک مشت٬ وسعت کهکشانها را خجالت زده می کند. براستی معجزه ایست که در خلقت انسان خدا در وجودش نهاد. گنجینه ایست که انسان را جانشین خدایش در زمین می کند. شاید بارز ترین تفاوت انسان با شیطان ملعون در همین دل باشد که تفاوت عظیمی است. جایگاه احساسهای مادی و معنوی انسان و شاید تنها جایی که این دو قطب مخالف هم (مادیت و معنویت) را در کنار هم جای می دهد و نگاه می دارد. بزرگترین و خارق العاده ترین چیزی که خداوند به انسان هدیه داده و براستی اگر فقط همین دل وجود می داشت و انسانی هم در کار نبود شیطان باید برای آن هزاران بار سجده می کرد و به خاک می افتاد.

پ.ن: قابل توجه دوستان من پسر شادی هستم. از این نوشته گمان بد برده نشه. یه متنه تحت تاثیر یه احساس بد. همین.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386ساعت 20:7 توسط حمید| |