چه می شود کرد وقتی

ستاره ی کم سویت٬ بی نور می شود

چه می شود کرد وقتی

زمین٬ سخت تر از سنگ

تیز تر خار

داغ تر از آتش می شود

چه می توان کرد هنگامی

که دنیا با همه ی بزرگی

برایت٬ از قفس تنگ تر می شود

زمانی

که تنها نان و آب قشنگ می ماند

با همه ی اختراعات و اکتشافات

دلی نیست که تنها نباشد

آه که چه می توان کرد وقتی

نور حقیقت در سیاهی گمراهی غرق می شود

شاید چون حقیقت همیشه تلخ است سیاه می شود

زمانی که پستی مردمان نا جوانمرد٬ زیبا می شود

هنگامی که شب٬ بی ستاره می شود

اما ابر از روی ماه کنار می رود

دوباره نور چشمان منتظر سو می گیرد

ستاره های در خواب٬ پلک می زنند

شب است اما نور می درخشد

شب است اما ظلمات می میرد...