اگر پاهای خیالم را نیز اسیر مشغولیات خودشان نکرده باشند٬ به تماشای اسمان می روم و درست زیر آسمان لطیف و بالای زمین سخت معلق می میانم. تک تک ستارگان را می شمارم٬ البته کاری است پایان ناپذیر و جالب. در سیاهی شب این تک نورهای درخشان چه آرامش بخش و زیبایند٬ شاید چون میلیونها بلکه میلیاردها سال نوری از ما فاصله دارند اینچنین به نظر می رسند٬ البته که همینطور است اگر کمی نزدیکتر بودند جان ادمیزاد را در دستهای آتشین خود بخار می کردند.

چرا همه چیز باید از دور زیبا باشد؟

آنقدر زیبا بودن از دور اتفاق افتاده که ضرب المثل از دور دل می برد از نزدیک زهره باب زبانها شده. باطن انسان هم همینطور است تا وقتی زندگی ات به کسی گره نخورد تا وقتی تار و پود وجودت با وجود کس دیگری عجین نشد نمی توانی بفهمی که از نزدیک هم دل می برد یا زهره. جالب است نه؟ اینکه ما با یک صورت افریده شدیم ولی در طول عمر با دو یا چند صورت زندگی می کنیم و باید در ضرب المثل هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد دست برد و گفت: هر صورت جایی و هر رنگ مکانی دارد. به فراخور حال زندگی کردن عادت شده٬ ترک عادت هم موجب مرض است.بگذریم.....

از مهتاب می گفتم از اینکه در سکوت شب حرف می زند از اینکه وقتی درخشش نور زهره چشمانت را خیره می کند از زمین و زمان کنده می شوی و رهاتر از همیشه با روحت قدم بر می داری. به همه جای آسمان سفر می کنی و آرامش تنها چیزیست که در تو وجود دارد. برای چه آمدیم؟ آمده ایم تا برای آرامش و آسایش و داشتن روحی مطمئن تلاش کنیم. من این ارامش و آسایش را در معلق بودن میان مهتاب و زمین و لذت بردن از نور ستارگان و تاریکی شب پیدا کردم جایی که سکوت تو را به خاموشی و ماندگاری دعوت می کند. پس...رهایم کنید.