یار تو بودی

از ان روز٬ از ان دم

که تو را پیش محجوب دلم

من چون عشق شناختم

یار تو بودی٬ ماه تو بودی

دور از خاطر رویت

بند بند وجودم

به شکرانه ی ان نگاهت

روز و شب دعا کرد

بعد از ان چون شمع که نه

چون پروانه سوختم

منتظر ماندم و ماندم

به جز خون٬ به جز غم

من چیزی به دل راه ندادم

چه افسوس که اکنون

من٬ اینجا٬ تنها٬ خسته

تو٬ انجا٬ سرگرم٬ خوشحال

من در ارزوی روی تو بیتاب

تو بی خبر از دل من خوشحال

من دنیا را زیر وز بر کنم گر نباشی

تو عین خیالت نیست من کجا باشم

من زار و غمگین و روی گردان از همه

تو لپت گل انداخته و بالای مجلس نشسته

من٬ بودنم بسته به احوال تو

تو بی خبر از من خنده ها بر لب نشسته

من٬ چشمانم خیس اشک جدایی

تو چشمانت خیس شوق رهایی

من از تبار قلب خسته ام

برای تو جسم را رها کرده ام

تو از تبار قلب سنگی ات

برای خود مرا ز خود رانده

باشد٬ من ماندم و قلبی شکسته

من میمانم و خدایی با انصاف

تو بمان با هرکه دلت خواست

تو بمان با قلب سنگی ات بی انصاف

پی نوشت:

اب از دیار دریا

با مهر مادرانه

اهنگ خاک میکرد

بر گرد خاک میگشت

گرد ملال او را

از چهره پاک میکرد

از خاکیان ندانم

ساحل به او چه میگفت

کان موج نازپرورد

سر را به سنگ میزد

خود را هلاک میکرد